In het boek worden interessante conclusies getrokken over oorzaken van    .....Lees Verder.....]]> Het succes van mensen wordt allesbehalve alleen bepaald door factoren als talent en IQ, waar mensen vaak van uitgaan. Veel meer nog wordt succes bepaald door factoren als selectie, groepering en differentiatie, praktische intelligentie en bijzondere factoren die buiten onze invloedsfeer liggen. Dit is zo’n beetje de interessante strekking van het boek ‘Uitblinkers, Waarom sommige mensen succes hebben en anderen niet’, van Malcolm Gladwell. Dat dit betekent dat je zelf geen invloed hebt op succes en daarom overgeleverd bent aan de grillen van de wereld, is zeker niet het geval. Door te weten wat naast IQ en talent succes bepaalt, kan je daar je voordeel mee doen, mits het beinvloedbaar is.

In het boek worden interessante conclusies getrokken over oorzaken van het succes van personen als Bill Gates (Microsoft), Eric Schmidt (Google), Mozaert, de Beatles, Nobelprijswinnaars, topsporters en Steve Jobs (Apple), die soms meer te maken hebben met vaststaande feiten, dan alleen talent of intelligentie. Ook worden de oorzaken waarom personen die alles in huis hebben om succesvol te zijn maar dat toch niet zijn, aan de kaak gesteld.

‘Natuurlijke’ selectie
Het boek begint met de beschrijving van de Canadese Ijshockeyleague. Een Canadese Psycholoog viel het op dat in de hoogste competitie van de Hockey League er heel veel jongens in januari, februari en maart waren geboren, een veel groter deel dan logisch zou zijn (ongeveer 3/12 zou logisch zijn, maar het was in alle teams vaak meer dan de helft). Reden hiervoor was, dat je leeftijd op 1 januari de norm was om je in te delen in de leeftijdsklasse van de divisie. Dit betekent dat een jongen die bijvoorbeeld op 31 december 9 wordt, en een jongen die op 2 januari 10 jaar wordt, bij elkaar in dezelfde divisie spelen. Op jonge leeftijd kan een leeftijdsverschil van een jaar een enorm verschil maken in kracht, beheersing en ontwikkeling. Scouts kiezen de sterkste spelers als talenten, en gaan deze intensief coachen en begeleiden. Dit betekent dat het ‘talent’ veel betere begeleiding krijgt en veel meer trainingsuren maakt op hoog niveau. Het in eerste instantie kleine verschil wordt dan dus een groot verschil, en de jongen die in december geboren is is min of meer gedoemd tot de amateurcompetitie, terwijl de jongen die als talent gescout is grote kans heeft ook daadwerkelijk die sterspeler te worden in de top van de hockeyleague, waardoor het een self-fulfilling prophecy wordt.

Natuurlijk is aanleg en talent een belangrijke factor en zonder die 2 dingen zal je niet de top bereiken, evenals dat hard werken een voorwaarde voor succes is. Maar sommige mensen krijgen door dit soort factoren die soms buiten je macht liggen nou eenmaal betere kansen dan anderen. Een interessant inzicht.  

10.000 uren regel
Verderop in het betoog van Gladwell worden de successen van mensen als Bill Joy (Sun, Java), Bill Gates en Steve Jobs aangehaald. Los van het feit dat dit natuurlijk heel slimme geesten zijn, hadden beide Bills als 1 van de weinigen en eersten uitgebreid toegang tot computers op de universiteit. Hierdoor hebben zij enorm maar dan ook echt enorm veel uren doorgebracht met programmeren, wat natuurlijk een enorme voorwaarde voor hun succes is geweest. Wat tevens zichtbaar wordt in vele onderzoeken en feiten, is dat 10.000 uur oefening een soort magische grens is. De Beatles bijvoorbeeld werden pas echt succesvol toen ze vele duizenden uren op hadden getreden (in Hamburg), veel meer dan de gemiddelde band uberhaupt optreedt. Ook Mozaert was pas echt succesvol en gezien als een unicum toen hij in de twintiger jaren was en ca. 10.000 uur bezig was geweest met muziek. Ook uit een onderzoek dat gedaan is onder violisten bleek dat zodra de violisten 10.000 uur oefening erop hadden zitten, ze dan over volledige beheersing beschikten en een bepaald uitzonderlijk hoog niveau bereikten. Ook weer zo’n trend in de voorwaarde voor succes die Gladwell signaleert.

En dan?
Zo gaat Gladwell nog even door in een vermakelijk verhaal met interessante feiten en waarnemingen over sociale klasses, afkomst, geografie etc. Veel factoren dus waarbij aangetoond wordt dat deze in sterke mate invloed hebben op succes. In sommige opzichten haalt dit de charme van succes weg, en kan je je afvragen wat je nu moet met deze conclusie. Want als er zoveel factoren belangrijk zijn waarop we geen invloed hebben, waarom zouden we dan nog ons best doen? Nou, dat moeten we zeker blijven doen. Want juist door inzicht te krijgen in deze onmaakbare factoren voor succes, weten we dus waar eventuele valkuilen zitten en op welke zaken we moeten anticiperen. Of waarom we wellicht nog dat tandje harder moeten werken, omdat we weten dat bepaalde factoren niet in ons voordeel zullen werken. En tevens worden ook maakbare factoren aangehaald, zoals de 10.000 uren regel, en presentatie en communicatie, waarop we dus wel zelf invloed hebben. Alhoewel niets een garantie is voor succes, helpt het zeker om te weten wat deze kans vergroot. En als we precies zouden weten wat de toekomst ons zou brengen, zouden we dan nog ons best doen? Het is leuk om te streven naar succes, zonder 100% zeker te weten of je dit bereikt, en het geeft ons de drive om iig ons uiterste best te doen, met de kennis van factoren die van invloed zijn en de potentie die we in ons hebben.

Seth Godin is de voormalige vice president direct marketing van het Amerikaanse internetportaal Yahoo! en de auteur van ondertussen al 11 boeken over marketing in het “post-industrie & TV”-tijdperk. Op uitnodiging van het Flanders District of Creativity – dat vorig jaar ook al Sir Ken Robinson naar Vlaanderen bracht- spreekt Godin 65 minuten lang over de machtsverhoudingen in    .....Lees Verder.....]]> ‘In Tokyo staat een eettent waar elke klant de bestelling van de vorige klant krijgt voorgeschoteld.‘ Met dit soort eenvoudige, maar entertainende verhalen slaagde marketinggoeroe Seth Godin er gisteravond vrij makkelijk in om de meer dan duizend aanwezigen in de Antwerpse Elizabethzaal bij de les te houden. Of nog één: ‘Marketing is way too important to be left to the marketing department’.

Seth Godin is de voormalige vice president direct marketing van het Amerikaanse internetportaal Yahoo! en de auteur van ondertussen al 11 boeken over marketing in het “post-industrie & TV”-tijdperk. Op uitnodiging van het Flanders District of Creativity – dat vorig jaar ook al Sir Ken Robinson naar Vlaanderen bracht- spreekt Godin 65 minuten lang over de machtsverhoudingen in communicatie tussen bedrijven en consumenten (klanten).

Seth Godin heeft het over ‘permission marketing’: niet alleen moeten marketeers meer respect tonen voor hun klanten; ze kunnen zich ook steeds minder permitteren om klanten te onderbreken of te storen. Bij permission marketing toon je eerst je potentiële waarde aan de klant en mag je misschien daarna je verkoopspraatje houden.

De tijd dat middelmatige mensen reclame voor middelmatige producten maakten ligt achter ons, aldus Godin. De wereld heeft nu nood aan mensen die briljante ideeën hebben en anderen kunnen overtuigen van hun ideeën. Of gewoon aan mensen die bestaande ideeën marketingwijs in hun voordeel ombuigen. Net als Nike de marathoncultuur uitvond (die overigens al lang bestond, maar geen uithangbord had), vonden de Beatles de popcultuur uit. De Beatles vonden de tiener niet uit, maar bedachten wel een manier om een ganse generatie jongeren te leiden.  Of Bob Marley, die de leider van de rastafari’s werd, maar zeker niet de uitvinder ervan was.

Hebben we daarvoor genieën nodig? Neen, zegt Godin, want genie is een door Einstein verkracht woord. ‘Een genie is gewoon iemand die een probleem oplost op een manier waarop dat nooit eerder is gebeurd’, aldus deze 50-jarige Amerikaan.

En net als Sir Ken Robinson dat vorig jaar deed, gelooft ook Godin dat kinderen van drie allemaal genieën zijn. Ze maken prachtige tekeningen (Robinson vertelde vorig jaar hoe een kleutermeisje een tekening van God zou maken, tot de kleuterjuf haar zei dat niemand weet hoe God er uit ziet. ‘Wacht maar even!,‘ was het antwoord). Maar in onze cultuur worden mensen vervolgens getraind om te gaan doen wat anderen hen opdragen en hun eigen creativiteit te onderdrukken. ‘De grootste fabriek van de wereld is dan ook de openbare school’, aldus de ex-Yahoo-topman. ‘Zouden we 7-jarigen niet beter vragen hoe we de Griekse crisis op kunnen lossen, bijvoorbeeld?’

Net daarom hebben we mensen nodig die ons verrassen, geen mensen die middelmatige zaken aanprijzen aan middelmatige consumenten, maar mensen die uitblinken, omdat ze begrepen hebben dat competentie niet langer een zeldzame gave is. Hoe je iets doet is niet belangrijk, wel wat je resultaat of eindproduct is. Zo geeft de Londense koffiebar Prufrock ‘ongetrouwheidskaarten’ uit. Telkens je een concurrent bezoekt krijg je een stempel en na 8 stempels krijg je bij Prufrock een gratis kopje. De eigenaars zijn zo overtuigd van hun eigen brouwsel dat ze er niet om geven dat je bij 8 andere koffiebars gaat shoppen. Uiteindelijk komt de klant toch terug en heeft hij genoten van een unieke marketingstunt.

Godins besluit is voorspelbaar: wees jezelf, wees niet bang voor falen en laat de kunstenaar in je los. Iedereen heeft faalangst, maar de kost van falen is vandaag lager dan die ooit is geweest. De persoon die uiteindelijk wint, heeft die faalangst een plaats kunnen geven. Die plaats heet emotionele arbeid, oftwel gewoon WERK.

Concrete richtlijnen voor succes heeft deze marketinggoeroe niet. ‘Ik heb geen idee hoe daar te geraken. Negeer alle richtlijnen en ga aan de slag’.

Tot slot een paar nadenkertjes:

• Competence is no longer a scarce commodity
• Marketing is way too important to be left to the marketing department
• ‘How?’, isn’t important
• Anxiety is anticipating fear
• Labour is difficult
• Do work that matters
• Your job is a platform to do your art
• Ideas that spread win
• The market for someone to believe in is infinite
• Genius = solving a problem in a way nobody solved it before
• If I can write down what you do, I can find someone to do it cheaper
• We were hunter first, than farmer and factory worker. Now we have a chance to be artists

Bron: Dutch Cowboys[ad]